دختر توی ماشین نشسته است و دلش تاپ تاپ میزند. همه ی حواسش فقط پیش آنهاست.
پدر ماشین را پارک میکند و میرود موهایش را کوتاه و مرتب کند.
حالا دختر توی ماشین تنها میشود. دستش را تا صندلی عقب دراز میکند و کیسه ی بزرگ را میکشد نزدیک تر. "فرهاد" توی رادیو برای خودش "بوی عیدی" میخواند و دختر بالاخره از بین همه ی جعبه ها، جعبه ی فلزی دوست داشتنی خودش را پیدا میکند و از توی کیسه بیرون می آورد.
بدش نمی آید همه ی آنهایی هم که توی جعبه های دیگرند تست کند ولی این یکی نسبت به بقیه اولویت دارد.
بدون اینکه به اطراف و بیرون ماشین توجه کند در جعبه را باز میکند.
با اینکه چشمان خودش را نمیدید ولی میدانست که در آن لحظه چقدر برق میزنند.
اول جعبه را به بینی اش نزدیک میکند...
همان بوی معطر و قدیمی...
با اینکه چنگال یا چاقویی توی ماشین نیست بی خیال از همه جا همه ی تلاشش را میکند تا با دست و به کمک انگشتان شست و اشاره اش یکی از آن لوزی ها را درسته و کامل در بیاورد و یکراست بگذارد توی دهانش تا طعم فوق العاده اش را حس کند.
با تلاش زیاد و بعد از خرد شدن یکی دو تا از لوزی ها بالاخره موفق میشود یکی را درسته در بیاورد.
دستانش صاف میروند سمت دهانش...
چشمانش را میبندد تا طعمش را بیشتر حس کند و سعی میکند آرام آرام بجَوَد تا همه ی زبانش مزه اش را لمس کند. حتی از خیر انگشتانش هم نمیتواند بگذرد و به نوبت هر دو را میبرد توی دهانش.
اما همین یک دانه برایش کافی نیست...
دوباره انگشتانش میروند داخل جعبه و یک لوزی دیگر و همینطور بعدی و بعدی...
همه را هم عین همان اولی با آرامش و چشمان بسته، مثل کسی تا بحال در عمرش از این چیزها نخورده توی دهانش میگذارد و برای هر کدام کلی غش و ضعف میکند و هر بار از جمله ی "وااای چقدر خوشمزه ست" و "it's so delicious" استفاده میکند و یک لحظه هم به دندانهایی که تازگی با کلی بدبختی و تحمل درد پُر کرده بود فکر نمیکند.
درست در یک آن با صدای آژیر ماشین آتش نشانی که با سرعت از کنار ماشین رد میشود، همانطور که هر دو انگشتش توی دهانش مانده، به خودش می آید و تا چشمانش را باز میکند نگاهش یک راست می افتد توی نگاه جوان.
نمی دانست از کی همانطور که گوشی های پلیرش زیر موهای بلند و مشکی و فرفری اش توی گوشش بود و یک دستش روی بند کوله اش آنجا ایستاده و دارد ناباورانه نگاهش میکند. صورت و طرز لباس پوشیدنش عین آن بی کله هایی بود که یکباره کوله شان را برمیدارند و ساعتها پیاده میچرخند و حتی چهره اش به جهانگردها هم میخورد.
تا او را دید دستش را از دهانش دراورد و خودش را کمی جمع کرد و به این فکر کرد که یعنی همه ی غش و ضعف ها و چشم بستن هایش را برای محتویات داخل جعبه را دیده بود؟!
دوباره که به جوان نگاه کرد از حالت مات و مبهوتی بیرون آمده بود و لب هایش به حالت لبخند داشت از هم دور میشد. دختر هم داشت خنده اش میگرفت.
حالا هر دو بدون اینکه با هم کلمه ای حرف زده باشند به یک چیز که هر دو میدانستند چیست می خندیدند.
دختر همه ی شیشه ی ماشین را پایین کشید ولی تا آمد دستش را دراز کند و شیرینی های جعبه را به  جوان تعارف کند رفته بود...
همانطور خنده کنان با دستش کوله اش را روی پشتش صاف کرد و با دست دیگرش دست تکان داد و دور شد.
دختر همانطور که دستش با جعبه بیرون شیشه ی ماشین مانده بود بلند گفت: "یکی برمیداشتی". و جوان همانطور که میرفت باز با خنده برگشت و به نشانه ی تشکر دست تکان داد و گفت: "بقیه ش رو هم همونطور خوشگل بخور و حالشو ببر".
دختر تازه داشت میفهمید چه اتفاقی افتاده و همینطور که با خودش میخندید پدر با موهای مرتب شده نشست توی ماشین و تا سرش را چرخاند جعبه ی فلزی را روی پاهای دختر دید. جعبه ای که حالا نصف بیشترش توی شکم دختر بود که به قول پدرش نتوانسته بود تا خانه تاب بیاورد و باز هم خنده...
حالا دختر توی خانه موقع چیدن لوزی ها توی ظرف و به جز آن، هر وقت که از جلوی آنها رد میشود بلند بلند میخندد... .

                                               **********************

- اصلا فکر نکنید که دختر این ماجرای بالا من بوده ام و آن لوزی های توی جعبه باقلوا بوده!!!

- به این هم فکر نکنید که همین دختر ماجرای بالا، سالهاست که بعضی از این "جعبه ها" و بسته های آلبالو خشکه را یواشکی زیر تختش قایم میکند و شبها قبل از خواب یا مواقع دیگر میرود سراغشان!

- سال نو همگی پیشاپیش مبارک. کامتان هم به شیرینی همه ی شیرینی های خوشمزه.

نوشته شده توسط کتایون.ب.ج در چهارشنبه 1387/12/28 |