برای بار آخر به برگه ی امتحان نگاهی انداختم و آن را به دست ممتحن دادم.هنوز باور نکرده بودم ...
تا رسیدن به در خروجی توی راهروهای بین طبقات، بین دانشجوهایی که هنوز سرشان در برگه های امتحانی بود چشمم دنبال چهره های آشنا میگشت.
توی حیاط دانشگاه چند نفر از همکلاسی هایم را دیدم.جواب چند سوال امتحان را با جوابهای خودم چک کردم و ازشان خداحافظی کردم.هنوز هم داشتم میخندیدم ...

چهل دقیقه ای بود که پدرم توی ماشین منتظرم بود. از ماشین پیاده شد. سردرد داشت. جایش را داد به من. تازه داشت یک اتفاقهایی درونم می افتاد ...

روشن، کلاج، دنده یک، تبریک گفتن پدرم، نگاه به ساختمان دانشگاه، ترمز دستی، یک نفس عمیق... گاز، کلاج، .... نه ... نشد. دوباره خلاص، خاموش، ترمز دستی.
بغضم سرازیر شده بود. کمی صبر کردیم ... فایده نداشت. جایمان را عوض کردیم.
تازه داشتم حسّش میکردم ...
هرچقدر دورتر میشدیم بیشتر حسّش میکردم.
دلم میخواست جاده ای را که تمام این چهار سال رفتم و آمدم را خوب حس کنم. همه ی دور وبرم را خوب نگاه میکردم تا همه چیزش خوب در ذهنم بماند. جاده ی تکراری این بار خیلی تازگی داشت.

تقریبا تمام راه را گریه کردم. پدرم یک بار هم اعتراض نکرد. خودش بهتر از خودم از دلم خبر داشت.
اس ام اس های تبریک و شوخی را با یک "خیلی ممنون" خشک و خالی جواب میدادم و فقط میخواستم جاده را نگاه کنم.

از راه که رسیدم آب سرد را به صورتم پاشیدم و یکباره همه چیز آرام شد.
همه ی وجودم را همان آرامشی که خیلی وقت بود دنبالش میگشتم گرفت. حتی از یک ذره اضطراب هم خبری نبود. فکر هیچ چیزی نبودم.
همه ی فکرها را توی جاده تمام کرده بودم ...
فکر همه ی چهار سالی که گذشت و تمام شد. فکر همه ی خاطراتی که بیشترش شیرین بود. فکر همه ی اضطراب ها. فکر اینکه حالا با کسی که چهار سال پیش داشت برای ترم اول ثبت نام میکرد چه فرقی کرده ام. فکر اینکه فردا صبح که از خواب بیدار شدم چه کاری میخواهم بکنم. فکر دلمشغولی های جدیدی که میخواهم برای خودم دست و پا کنم. فکر یک تکه کاغذی که قرار است چند وقت دیگر بدهند دستم و بشود نتیجه ی چهار سال درس خواندنم. فکر اینکه باید بگذارمش در کوزه یا نه و هزار فکر کوچک و بزرگ دیگر...
همه ی این فکرها را توی جاده گذاشتم و آخر کار هم آب سرد ته مانده اش را با خودش برد و خنکم کرد.

حالا شدیدا احساس رهایی میکنم. درست مثل دختری که راحت و بی خیال و بی مهابا روی ابرها دستهایش را باز کرده و به اینسو و آنسو میپرد و میچرخد و باله میرقصد.

دانشگاه هر چیزی که بود تمام شد و می ماند همان یک تکه کاغذش. این روزها هم مثل همان روزها میگذرد و این آرامش هم میدانم که عمرش زیاد نخواهد بود...
ولی همین دانشگاه هر چیزی که بود، به جز آنچه که از تغییر و دانشِ هر چند اندک و خاطره بود، دوستان خوبی برایم باقی گذاشت.هر چند تعداد خیلی صمیمی هایشان از تعداد انگشتان یک دست هم کمتر است اما همان چند تا آنقدر خوب هستند که با دنیا عوضشان نمیکنم.
حالا هم با وجود آرامش شیرینی که در وجودم حس میکنم همه ی آرزویم این است که هیچ کدامشان مثل خیلی های دیگر برایم رفیق نیمه راه نباشند.

آنطور که رسم است میگویند فارغ از تحصیل. اما ذات بشر همیشه در حال جوییدن دانش است و تحصیل چیز جدیدتر. خودم هم میدانم که این دانشجو بودن تا همیشه ادامه خواهد داشت و تمام شدن این مرحله مراحل زیاد دیگری با خودش می آورد. شاید این اسمها فقط بهانه ای باشد تا میان راه نفسی تازه و از نو شروع کرد.

                                                           ******

-اینکه امروزم را لحظه به لحظه ثبت کردم فقط بخاطر این بود که میخواستم خاطره و شیرینی اش همیشه جلوی چشمانم بماند.

نوشته شده توسط کتایون.ب.ج در دوشنبه 1387/11/07 |