تازگی ها دوست های جدید و خوبی پیدا کرده ام. البته خیلی بیشتر از خوب. درست بین همان افکاری که به من می گفتند تا تنهایی ات چیزی نمانده سرو کله شان پیدا شد.
در این مدت کوتاه با هم بودنمان آنقدر بهم وابسته شده ایم که بدون هم هر چیز خوشمزه ای به سختی از گلویمان پایین می رود. اصلا بدون هم انگار دیگر خوش نمی گذرد.
آن روزی که نفر پنجم وارد خانواده مان می شد، فکر تنهایی و رفتنشان و اینکه با جای خالی اش چه کنم امانم را بریده بود. حالا اما به جز آن وجود نازنین، همان نفر پنجم دوست داشتنی، یکی دیگر از اعضای خانواده شان هم کلی انرژی به جمعمان آورده. یک برادر دوست داشتنی برای او و یک رفیق تازه و پر هیاهو برای ما.
شده ایم یک جمع چهار نفره. یک جمع پرانرژی، پرهیاهو، بی کله و سرخوش چهار نفره. من و برادرم. او و برادرش. یک خودرو و همین جمع چهار نفره و تمام...
یکی پشت فرمان، عشقش کنارش، ما دو منبع شلوغی و بمب های خنده هم پشت سرشان.
امان از این آخر هفته ها. حالا همه ی فکر و ذکر ما چهار نفر و همه ی بدو بدوهای سر کارمان بخاطر رسیدن آخر هفته هاست. آخر هفته هایی که در این دو ماه تمامش را تا خود صبح با هم بوده ایم. تمامش را خوش گذرانده ایم.
آن شب بارانی اش که محشر بود. هر چهار تایمان از کیلومترها دورتر تا خود میدان دربند زیر باران وحشتناک دویدیم تا بعدش دسته جمعی قرص های سرماخوردگی را با نوشابه بالا بیاندازیم.
خاطره ی لواسان و فشم که بی نظیر بود. همین هفته ی پیش بود که تا ۴ صبح کنار رودخانه از فرط خنده و خوردن زغال اخته بی حال شده بودیم و نای برگشتن نداشتیم.
یا آن "درباره ی الی" رفتن ۲ نیمه شب مان که برای من سه باره و بود و برای آن ها بار اول. آنشب توی رستوران ملت مات و مبهوت دیوانه بازی های ما چهار نفر شده بودند.
از همه ی این ها و جنگل رفتن ها و خاطره ی کله پزی ها و خریدها و خیلی های دیگر که بگذریم هیچکدام جای شمال رفتنمان را نمیگیرد.
صبح جمعه ای برنامه ی کوه ریخته بودیم که سر از کنار دریا در آوردیم. ساعت ۶ بعداظهر وقتی توی جاده ی برگشت تلفنمان زنگ می خورد مثلا داشتیم تازه از پارک ملت بر میگشتیم!
چقدر آن لحظه ای که داشتیم جواب پس می دادیم که چرا فقط کمی! از کوه آنطرف تر بودیم توی دلمان به دیوانه بازیهایمان می خندیدیم و نقشه ی دفعه ی بعد را می ریختیم.

تازه دو ماه است همدیگر را پیدا کرده ایم. همه ی این خاطره ها را هم توی همین دو ماه ثبت کرده ایم.
در این مدت کوتاه با هم بودنمان آنقدر بهم وابسته شده ایم که بدون هم هر چیز خوشمزه ای به سختی از گلویمان پایین می رود. اصلا بدون هم انگار دیگر خوش نمی گذرد. واقعا خوش نمی گذرد.
خودمان هم این را خوب فهمیده ایم. اصلا برای همین بود که آنشب کنار همان رودخانه بهم قول دادیم.
برای بستن عهدمان هم تا ۱۰ شمردیم و انگشت هایمان را روی آتش نگه داشتیم و دستهایمان را روی هم گذاشتیم.
حالا ما همه ی آخر هفته ها را با هم ایم. تا آخر آخر....

نوشته شده توسط کتایون.ب.ج در پنجشنبه 1388/07/02 |